Pazzi Erwin en Ann vallen in de prijzen in Brugge

Vrijdagavond 24 april 2015 vond in Brugge de apotheose plaats van de gedichtenwedstrijd LEVEN ALS LIJFMOTIEF, uitgeschreven door Het Huis van de Mens, West-Vlaanderen. De wedstrijd had als doel ‘zelfbeschikking’ in al zijn facetten in de kijker te zetten: Wat gaat er om in mensen van de eerste tot de laatste schreeuw? Wat betekent zelfbeschikking? Wat is leven met hart en ziel, met lijf en leden?

441 dichters stuurden 681 gedichten in waarvan een kleine helft uit Nederland. Ann en Erwin behoorden tot de 10 laureaten. Op het einde van de gemoedelijke en smaakvolle plechtigheid kwam Erwins gedicht “Gay Tango” uiteindelijk als winnaar uit de bus. Van Ann werden haar beide inzendingen weerhouden voor de gelegenheidsbundel. Deze fraai uitgegeven bundel werd vormgegeven door de Brugse kunstenaar Peter Jonckheere. Hij maakte ook bij de 10 winnende gedichten een gepersonaliseerd kunstwerk. Dezelfde beelden zijn samen met het gedicht gedrukt op postkaarten en affiches. De tentoonstelling van de Kunstwerken en de gedichten is nog tot 30 april 2015 te bezichtigen in het Provinciaal Hof, Markt 3 in Brugge. Daarna reist de tentoonstelling door Vlaanderen.

Hieronder leest u de bekroonde Pazzigedichten:

Gay Tango

Bandoneon zet in. In mijn oog smelt
zijn mascarablik. Gladde kin, fiere nek,
haar in gel. Ik slik en hou hem kort,
wring hem, dwing hem in de bochten.

Hij pareert, paradeert. Sierlijk. Slank.
Een man in maatpak met de finesses
van een danseres. Hij gooit dobbelstenen
in mijn pas. Ik tel de ogen en verlies.

Vermetel schuif ik met hem naar de rand.
Een schemerleven in pluchen bars en
clandestiene tenten flitst voorbij.
Vioolspel in zijn keel. Donder rommelt

in mijn heupen. Ritmes zwellen. Drieste
stappen. Trieste klank. Zolang de dans gaat,
pas ik op mijn tellen. Als het stopt, weet ik
geen raad met vragen die ik stellen moet.

Ik ken zijn naam niet als zijn glimlach mij
de zaal introont waar het duister wacht.

© Erwin Steyaert

 

geboorte van een engel

wanneer wij onze vaders
langzaam uitgestorven hebben
en na de stilte is de tijd weer daar

laat ons dan geduldig gras zijn,
een zomerberm vol duizendblad
misschien. nog zijn bomen te hoog

gegrepen. laat ons liever laag
bij de grond in wortels wonen;
de eeuwigheid groeit niet

uit haast. om als een boom
te durven duren moet je
diep uit bermen breken

© Ann Van Dessel

 

focus

Klik op de afbeelding om de korte reportage van Focus over de uitreiking te bekijken.

 

 

Advertenties

Reacties zijn gesloten.

Een WordPress.com website.

Omhoog ↑