LOPEN OP LOS ZAND. Gedichten om kanker neer te schrijven.

Uit de cyclus ‘Op het scherp van de snee’

 

Zonder verval

Zo lusteloos als een lijf
kan worden – het zoekt toevlucht
in zijn diepste aders, om weg
te zijn, om te zijn. Er zijn plekken

waar niets te doen is, niets
te maken of te breken, waar
een lege bedding moet volstaan.
Zo’n plek ben ik geworden – hier

in mijn schoot trekt alle aarde
samen, valt elke stroming
stil als water zonder verval.
In mijn buik voel ik het gisten

van verloren toekomsten,
de schim van een weeskind,
de avond, die zwart en open
door mij stroomt, in en uit.

© Hilde Pinnoo

Advertenties

Reacties zijn gesloten.

Een WordPress.com website.

Omhoog ↑